Od wieków w różnych kulturach stosowano rośliny w formie naparów, odwarów i mieszanek, które tradycyjnie uważano za wspierające procesy metaboliczne związane z węglowodanami. Takie mieszanki łączyły kilka roślin, aby wspólnie wpływać na trawienie, wchłanianie i przetwarzanie glukozy.
Liście morwy białej (Morus alba) były szeroko stosowane w tradycyjnej medycynie, szczególnie w postaci naparów dodawanych do posiłków, które miały wpływać na tempo rozkładu cukrów w przewodzie pokarmowym. Obecnie roślina ta jest przedmiotem badań nad enzymami trawiennymi i metabolizmem glukozy.
Kozieradka (Trigonella foenum-graecum) w postaci nasion lub naparów była stosowana w tradycyjnych przepisach jako składnik wspomagający procesy metaboliczne i wykorzystanie energii przez organizm. Jej obecność w mieszankach ziołowych była często uznawana za istotną ze względu na zawartość błonnika i związków bioaktywnych.
Cynamon (Cinnamomum spp.) wykorzystywano jako przyprawę i element mieszanek ziołowych. Tradycja przypisywała mu rolę wspierającą prawidłowe przetwarzanie składników odżywczych, a współczesne badania analizują jego wpływ na sygnalizację komórkową związaną z metabolizmem glukozy.
Berberys (Berberis vulgaris) stosowany był w formie odwarów i nalewek. Tradycyjnie uważano, że wspomaga równowagę organizmu, a badania naukowe wskazują, że zawarta w nim berberyna może oddziaływać na enzymy metaboliczne i procesy energetyczne w komórkach.
Liść laurowy (Laurus nobilis) był ceniony w tradycji za właściwości antyoksydacyjne. Napary i odwary z liścia laurowego były stosowane w mieszankach ziołowych, a badania laboratoryjne wskazują na wpływ zawartych w nim flawonoidów i olejków eterycznych na procesy oksydacyjne w komórkach.
Współczesna analiza wieloskładnikowych mieszanek ziołowych pozwala lepiej zrozumieć tradycyjne zastosowania roślin oraz mechanizmy, w których polifenole, flawonoidy i alkaloidy oddziałują na metabolizm glukozy, enzymy wątrobowe i tkanki obwodowe, tworząc kontekst naukowy dla historycznych praktyk.